donderdag 30 juni 2011

Wat een boer niet kent…

In Frankrijk staat alles in het kader van traditie en het in ere houden van die traditie. Daar is helemaal niets mis mee, hoewel…soms…krijg je er de kriebels van. 
Want probeer maar eens iets te veranderen… je krijgt het niet voor elkaar ! Nee zeg, je zult maar iets anders krijgen dan je verwachtte.
Dit geldt voor de ‘repas’ de maaltijden die georganiseerd worden door de verschillende verenigingen om geld te verzamelen. Altijd dezelfde maaltijd van de voetbalvereniging, dezelfde van de jagers, dezelfde van de twee scholen etc etc.. 
Ik waagde me eens te vragen om een verandering in het menu, ai ai dit kan natuurlijk niet, want: en nu komt de uitleg:

MEN rekent erop en koopt een ticket voor die specifieke maaltijd en anders loopt alles in de soep. STEL je doet als jagersvereniging de maaltijd wat de voetbal altijd deed.. verwarrend voor de ticketkopers en de voetbal moet weer iets anders verzinnen. Kortom het meest logische is om alles zo te laten als het vorige jaren ook was.


De buurtcowboys
Maar omdat mosselen niet echte een ‘country’ maaltijd was, moest afgelopen jaar voor het eerst een alternatief gekozen worden voor het Nationale Feest van de 14e juli. Tig vergaderingen verder werd er gekozen voor Chili Con Carné zoals ze het hier zeggen. Het lokale restaurant werd ingefluisterd om dit gerecht te proberen te maken want het was nog niet eerder op de menukaart gezet en er werd dan ook eerst een proef avond georganiseerd. Alles ok bevonden (ik was er zelf niet bij) en geserveerd op de 14e juli, alleen was de hoge temperatuur van de dag niet echt passend bij dit gerecht en de kok had wellicht moeite met de receptuur want een supermaal is het niet geworden.
In 2011, 2012, 2013, 2014 etc maar
gewoon weer mosselen met friet

En inderdaad wat een boer niet kent… dat vreet hij niet want er waren maar bar weinig maaltijdtickets verkocht. De oude garde had blijkbaar nog nooit gehoord van Chili Con Carné of uit stil protest niet ingetekend voor de maaltijd.
Al met al was het experiment mislukt. Al dan niet door de lokale boycot. Goede leer voor de volgende keer: Mosselen met friet op de 14e juli. Het feestthema zal wel iets worden wat erbij past…ipv andersom.



Uiteraard hoorde bij het thema Country
ook een 'kar', onze buurt heeft alles zelf gemaakt
Inmiddels heb ik de plaatselijke feestcommissie verlaten. Ik kan geen bijdrage leveren aan het bedenken en organiseren van feesten die blijkbaar door traditie al eeuwen vastliggen. Zo ligt hier voor de komende 6 jaar het draaiboek voor alle jaarlijkse feesten namelijk al klaar..

zondag 19 juni 2011

Kermesse – Kermis

Zo het zit erop, nog een weekje mijn jongste naar de lagere school (école primaire) brengen en de vakantie gaat beginnen. Daarna gaat ze met de schoolbus naar de middelbare school (Collège).

Als eindafsluiting van het schooljaar organiseert voor zover ik weet elke school een Kermesse. Ik dacht de eerste keer dat het een heuse 'kermIs' was maar schijn bedriegt. 

De kermesse bij ons op school (andere scholen zullen het wellicht anders doen) bestaat uiteraard uit een vast ritueel. Om half 3 beginnen (lees tussen de regels door dat je rustig om half 4 kunt komen omdat het toch nog niet begonnen is)

Het eerste uur bestaat dus uit wachten ! En waarop eigenlijk? De oud franse spelletjes staan al opgesteld, tafeltje en stoeltjes ernaast, wachtend op ons ouders die zijn ingedeeld om de middag mee te helpen. 
Aan ons ligt het wachten dus niet.. 
De organisatie is ook al aanwezig want de tenten staan er al en zijn ingericht als kantine en administratief kantoor om de officiële uitslag te kunnen meedelen. 
Echter om half 3 zit de organisatie nog 'na te zitten' van het middageten wat natuurlijk ook niet op tijd was begonnen. Afin, geen probleem we wachten.


Als dan eindelijk de tickets zijn verkocht mogen de kinderen een rondje langs de spelletjes doen om de hoogst haalbare score proberen te halen. Ik zeg met opzet de hoogst haalbare, ik werd namelijk ingedeeld bij ‘puntenschieten’ wat inhield dat de kids met een voetbal door gaten moesten schieten en zo punten konden halen. 
Echter de gaten waren praktisch even groot als de bal; wat het een en ander toch compliceerde. 

Maar weet zo’n peuter veel ! 

En als de volwassenen erna ook mededen en klaagden, verzon je gewoon dat het een ander wel gelukt was. Lullen als brugman he ! En blijven lachen dat helpt ook altijd bij zo’n manlijke voetbalmacho.

En daarna beginnen de ‘DANSJES’ in verschillende groepsamenstellingen worden eerst dansjes ingestudeerd op school. Die worden dan getoond aan ouders, grootouders, buren, familie en iedereen die rondloopt of aan de bar hangt.

Hier heeft de dans ook nog eens een Bretonse tint omdat we op de grens wonen. Iedere dans ziet er voor mij redelijk hetzelfde uit maar blijkbaar is dat niet voor de echte kenner het geval want elke Franse ouder staat het optreden te filmen. Heus waar he ! Ik begrijp niet wat die ouders doen met hun archief aan schooldansjes die toch praktisch hetzelfde zijn. Wordt het nadien geëvalueerd thuis? Naast die van vorig jaar gelegd?

Ik voelde me een relatief "waardeloze moeder" dat ik niet het belang hiervan kon inzien. 

Wel weet ik uit ervaring dat zelf zo’n huppelig Bretons dansje DOEN beter is dan er naar kijken. (Dan gaat de lachspier werken namelijk)
Een Bretonse dans is een serieuze
aangelegenheid


Kortom, trek de stoute schoenen aan en pak de pink van de buurman als u de kans krijgt en huppel lekker een Bretons dansje mee !


Als afsluiter van de dag is er de fameuze TOMBOLA, een prijstrekking van verkochte tickets met ingebrachte prijzen van ouders en gesponsorde prijzen door de organisatie. Helaas duurt het hier vaak tot 18.30 uur voor ze daar mee gaan starten zodat je pas tegen 20.00 uur uitgeput naar huis kan.

Al met al toch een hoogtepunt voor het lagere school kind.