De negen levens van onze kleine kat

Dat onze kleine kat minstens de 9 befaamde levens heeft heeft hij vandaag wel bewezen.

Eerst een beginnende ochtend vol puberstress omdat de kaartverkoop startte van One Direction in Parijs. Een stroomstoring, een vastlopende site en een lange wachtlijst overleefd hebbende, met de veelbelovende tickets in the pocket, hoopte ik op een verdiende relaxte middag. 

Nog gauw het befaamde 'boodschapje voor morgen' halen, bracht echter, geheel onverwacht, nieuwe stressmomenten met zich mee.

Het eerste moment was, dat op de hoek van de straat de auto mij toeschreeuwt om nu toch echt te tanken !!!! 
Goh, ik had nog nooit deze in rood uitgevoerde tekst door mijn beeldscherm zien flashen..  Dit zaait direct wat meer paniek in mijn lijf omdat ik toch hoop de pomp te kunnen halen. 

Het effect op mij is dat ik nog wat harder ga rijden met in mijn achterhoofd de verwachting dat, als ik zonder benzine kom, ik in elk geval langgggg kan uitvieren... ik weet het, ik weet het. Klinkt compleet stupide, maar rationeel kun je me dan ook al lang niet meer noemen. 

Kortom met een aardig gangetje rij ik het pompstation binnen en ben dan best ingenomen met mezelf dat ik deze etappe in elk geval gehaald heb, niet wetende dat er een volgend stressmonster op de loer lag. 

Er zijn nog meer auto's aan het tanken en net als ik de slang in mijn auto stop hoor ik ineens een zachte 'Miauw'. Huh, bij het pompstation is nooit eerder een kat gespot dus kijk ik verbaasd om me heen. Geen kat te bekennen en het gemiauw hoor ik ook niet meer. Ik werp nog wel even een blik achter in de kofferbak of een van onze katten toevallig niet meegelift was. Niks te bekennen, gelukkig. 

Erna draai ik de parkeerplaats van de supermarkt op, stap uit, en hoor het weer.. vlakbij mijn auto een echte MIAUW, zacht maar ik voel me behoorlijk paranoia worden als ik niks zie. Op de knieën naast de auto. 

"Het zit knielend op het natte asfalt in de stromende regen en het roept Poes Poes"

Je ziet mensen kijken... die spoort niet.. volgende wiel.. .Poes Poes... weer die wenkbrauwen.. 

Nu is er een echt inwendig stress dilemma in mij aan het opkomen.. ok ik ben NIET gek! Ok ik moet echt die paar boodschappen hebben (8 kilometer niet voor niets gekacheld immers) en de kat komt niet te voorschijn... 

En wat als hij wel komt als ik binnen ben? Gekmakend moment. 

Ik hol zo snel ik kan de super binnen, weer die talloze mensen, die 'zo wie zo' al een lange Nederlandse vrouw aangapen, achter me latend. Ik klos op mijn hakken rennend de winkel door, graai de boodschappen en ga, me verbijtend, in de rij staan. Oog houdend op de onderkant van mijn auto. Nog niks te zien.. zit hij er nog? Schiet toch op mensen !! 

Eindelijk kom ik weer bij de auto, in de buurt nog geen kat te zien. Ik hoop en hoop en praat ogenschijnlijk tegen een auto.. ik zeg tegen de kat dat we naar huis gaan en dat hij vast moet houden. Ondertussen ben ik heel blij dat de Fransen geen Nederlands kunnen. 

Nu rij ik rustiger, ook de rotondes rij ik veeeel rustiger.. en ik praat hardop tegen mijn kat, door de bodem van de auto heen... 
Ik kijk in de achteruitkijkspiegel of ik hem niet verlies onderweg. 

In gedachten rij ik rond met een verbrandende kat van de uitlaat. De 8 kilometer gaat nu verder zwijgend terwijl de heenweg zo luidzingend was geweest. Arm beest, als je er nog hangt tenminste...

Thuis zie ik direct de zwarte poes zitten, dìe is het dus niet denk ik, maar de andere twee kleintjes komen niet. O, nee.. ik heb er toch geen twee onder zitten alsjeblieft.. 

Dan komt de oude met de andere kleine aan. Ik zie welke mist.. de stoerdere natuurlijk, die ook wat afstandelijk is naar vreemden.
Ik roep nog eens hard en dan komt hij! Onder de auto uit op me af lopen. Hard. Ik pak hem op en bevoel en bekijk.. verwonderd ook, want hem lijkt alles goed. 

Hij drukt zich tegen me aan en kruipt omhoog, snoetje in mijn hals en bibbert, heel erg. 
Och, wat kun je veel houden van zo'n dapper klein ding! En zo blijkt een boerinnetje wat vroeger niet van poezen of katten hield ineens katten troost te kunnen bieden.

Van boerin tot katten-trooster 


PS: De kat heeft zichzelf vandaag door zijn wereldreis de naam Columbus gegeven

Interieurdesign in etappes

Ergernis van de dag:

Ik had de buitenkant van de Paxkast van Ikea al af toen ik de bijbehorende lampjes erboven wilde monteren. In het eerste doosje zaten keurig 4 schroefjes en moertjes (nou ja.. minuscule dan) en een beschrijving dat ALS je een kastdeur ervoor wilde plaatsen DAN zou je de verhoging moeten gebruiken. Die zat er ook bij (handig van Ikea) maarrrrrr de schroefjes om die weer vast te maken waren niet bijgesloten omdat dit natuurlijk OPTIONEEL was. GRRRrrr. Afin het midden van de kast gezocht en de verhoging dan maar zelf er erin geschroefd. 

Nog een heel gedoe in mn eentje om èn de kast èn dat kreng èn de schroefjes te plaatsen. Maar ik slaagde erin. Toen de 2e kast, lampke uit de doos... waar is het zakje met minischroefjes en miniboutjes??? Noppes Nada Niks ! K !!

Echter je kunt ze ALTIJD bellen van Ikea he als je wat mist. Ik dacht, kom ik doe dat eens. Een tiedeldiedeltoon en een optie menuutje waar ik driftig op drukte. En toen kwam de boodschap dat je dit via de site moest doen, menuutje zus en menuutje zo….. slik…

Dus via de site, menuutje zus en menuutje zo ingedrukt et VOILÀ het invul formulier. Alles ingevuld wat nodig was aan referenties van de kassabon (4 codes in totaal) en toen op verzenden gedrukt.

Wetende dat er al op stond dat zoiets MINIMAAL toch 7 werkdagen kan gaan duren, en ik niet helemaal koekoek ben, dacht ik dat met 2 in plaats van 4 minischroefjes en minimoertjes zo’n lampke ook wel bleef zitten op de verhoging. Dussss de andere kast ook geschroefd en toen kwam het moment suprême de lampjes gingen op de verhoging.

Correctie: de battle begon met de lampjes. Hoewel ik gezegend ben met lange slanke vingers  was dit toch echt Aziatisch priegelwerk zeg… Na me flink verbaal uitgeleefd te hebben op die priegelprutschroefjes en dito moertjes zat de boel erop gemonteerd.

Apetrots was ik ! Toch maar zelf geflikt (met ok een beetje hulp van mn boer bij het vasthouden zodat ik het priegelprutswerk kon doen)

Nu het zakje opzoeken van het doorverbindsnoertje. En jawel hoor !! Ze maken die krengen gewoon TE KORT !! want wie bedenkt toch ook dat dat lampje leuker staat in het midden van de kast? Ik ben vast de enige….. Gloeiende gloeiende…

Dus de schaar erin, doormidden en morgen een kroonsteentje en een extra stukje draad ergens opsnorren hier.

Leuk zo’n interieurprojectje…..

O ja, er kwam keurig een mail terug van Ikea wat de referentienummers waren van de schroefjes en de moertjes. En aangezien die niet los vermeld staan op mijn montagebijsluiter kunnen ze die dus niet los versturen… Nou JAAAAA dusssss blij dat ik zelf al een crea-bea oplossing gevonden had.. inmiddels branden beide lampjes naar mijn zin.

Nu nog een keertje terug naar Ikea voor de kastdeuren want die waren zo nieuw dat ze er nog nèt niet waren toen wij langswaaiden (2 dagen later dus wel blijkt uit hun website) GREAT

Ach het wordt vast prachtig! 

Aan de deur wordt niet gekocht ! Of toch....

Of ze het ruiken kunnen…. 

Zodra je nieuw bent komen wonen proberen ze zich allemaal voor te stellen en liefst gelijktijdig je wat te verkopen. En er komt blijkbaar heeeel wat aan de Franse deur. Hier leeft de ‘aan-huis-verkoop’ nog erg.

De eerste maand bleek dat we op de route lagen van wel twee diepvriesproductenverkopers, drie kledingverkopers, een schoonmaakproductenverkoper, twee verdelgingsbedrijven en  wat al niet meer… 
Magasin Bleu met zijn kleren kwam als eerste. In een busje vol gestouwde kleren reed de dame huis aan huis, of meer: boerderij aan boerderij. Bij onze buren is het elke maand raak, dan staat ze er weer een half uur terwijl mn buuf de kleren past. Althans dat stel ik me voor, maar ik zie haar hooguit met n nieuwe schort per jaar meer niet eigenlijk.. Maar afin, wellicht drinkt ze er koffie mee want mn buuf ziet er zo ook wel netjes uit.

Na de zoveelste gehad te hebben hing het me de keel n beetje uit al dat volk aan de deur die je liefst vriendelijk afwimpelt terwijl je zelf druk bent.

Dus toen er weer eens een gezette man met een aktetas aan de deur stond terwijl ik al met de jas aan klaar stond om boodschappen te doen werd het me te gortig. Ik opende de deur met een zwaai en zei nog best vriendelijk eigenlijk, dat ik niets kocht en ook best haast had!

Echter de man werd er nog norser door en vertelde me dat hij niet kwam voor de verkoop maar voor de controle…. O….. uh…. Wat voor controle? We waren er immers net n maand dus kon het mijns inziens van ALLES zijn. Hij stelde zich voor en dat alleen al klonk toch wel erg officieel in mn oren. Hij noemde de Prefectuur (Ai….) en ook iets wat me nietssss zei: Installation Classé… en hij noemde ook mn naam, mevrouw Houizot. Ah dat was het moment, want ik ben niet mevrouw Houizot dus, kon hij wel weer weggaan hoopte ik…

Toen ik dat zei werd het eigenlijk nog alleen maar erger. Want waarom wist hij niet dat mevrouw H er niet meer woonde (Duh..)

Afin door mijn fantastische Frans begreep hij al snel dat hij mij nog heel wat uit te leggen had en maakte een vervolgafspraak voor de controle en voor de overschrijving van het bedrijf op onze naam officieel bij de juiste instantie. Uiteraard vroegen wij ook direct zelf na wat Installation Classé was en wat het voor ons zou gaan betekenen zo’n bezoek. Het bleek te gaan om een soort van milieuvergunning voor ons bedrijf, o.a. hoeveel dieren mag je houden maximaal op onze plek en aan welke voorwaarden moet je bedrijf bestaan qua brandpreventie, elektriciteit, opslag etc. De regelgeving voor een bedrijf als de onze zijn strakker geregeld dan een ander met minder dieren. (een kalkoen telt x 3 !)

En hieraan gekoppeld is dus ook je Droit d ‘Exploiter, dus in feite je bedrijfsbestaansrecht…

Kortom de Monsieur en wij zijn aan elkaar gewend geraakt en hij heeft ons fantastisch geholpen met de administratieve rompslomp. Die daardoor sneller ging dan ooit ! Merci.

Eens per 3 jaar komt hij een relatief onverwachte controle doen. Deze gaat dan over de mestbonnen, de opslag, de puntjes op de i zeg maar…

Pfff dus de laatste bonnen zijn als een speer getekend en de inkt van de laatste bewerkingen op het land was net droog toen hij vanmorgen weer arriveerde. De koffie ging erin als koek,  (die hoeven de Fransozen ´s morgens toch niet, scheelt gelijk weer) de enquête werd ingevuld en de mestbonnen werden snel bekeken. Daarna een rondje over het erf en het zat er weer op.

Uiteraard met de nodige opmerkingen van wat veranderen gaat voor de volgende keer, maar daar hebben we dan weer 3 jaar de tijd voor om daar aan te wennen dus dat gaat lukken. De zaken die nog geregeld moeten worden zijn niet van een ingewikkeld niveau dus ook daar kunnen we mee aan het werk.

Met een zwaai naar de auto bij het wegrijden van de controleur haastten we ons naar binnen voor een vette plop want of je het nu wil of niet, het zorgt toch altijd een beetje voor wat stress.

Maar feit is dat onze perceeladministratie nu weer ‘Nickel’ is!

Na 3 x proberen gaf hij het op...

Buurman en Buurman doen in appelsap

Wat doe je als je een boomgaard hebt met appels..veeeel appels? 

Ik bak graag maar het houdt een keertje op. Helemaal voor mij dit jaar want er zat geen enkele, ik herhaal geen enkele appel aan mn boom. En ook niet aan alle andere en ook bij mn buuf haar bomen niet. Hoe bizar, zeker gezien het jaar ervoor toen zaten er nog zoveel aan dat in het voorjaar de verrotte exemplaren nog te zien waren..

Maar terug naar mn vraag, wat doe je ermee als je de appels wèl hebt? Cider maken doen er veel in deze streek. En inderdaad af en toe een fles is ook best lekker maar met heeeel veel appels dus ook veeeel flessen, tèveel dus. Dan maar appelsap! Pure, zonder toevoegingen.

Zo gezegd zo gedaan. Bevriende mede-boeren hadden het lumineuze idee om de vele appels van hun boomgaard samen met dat van hun buren te gaan bottelen en vroegen of ik ze wilde helpen. 
Túúúrlijk en zo toog ik gisteren naar een Pools uitziend fabriekje in de buurt wat uiteraard een oer-Franse oude looierij was en nog nooit een renovatie had ondergaan. 

De grappigste ontdekking was dat de vrienden maar liefst 100 kilo appels hadden ingebracht tegenover meer dan 1000 kg door hun buren...... 
(Over verhoudingen gesproken.... de voorraad meegenomen flessen was ook niet in verhouding tot de ingebrachte kilo's)

Bij het proces zijn een aantal werkplekken te verdelen: flesverwarmer, flesvuller, fleskroonkurker en aan mij werd in goed vertrouwen de plek gegeven: kratvuller van de kant-en-klare-fles ... nou dat lukt me vast wel.. 

Dat flesverwarmer een lastiger plek bleek, bleek al snel want waarom warmde het water om de flessen voor te verwarmen nu toch niet op? Gas check, verwarmingselement check. 

Flessenverwarmen is serieus werk

Buurman en Buurman gaan op onderzoek

Ja het moet de gasfles zijn..of toch het element? Nee het was de fles zegt buurman, ja beaamt andere buurman het was de fles! Deze laatste zin hoor ik 6x ! Echt he er zijn getuigen.. De gasfles ligt nu op zn kant want 'anders doet ie het niet' en zo wordt het water eindelijk warm. 

De installatie...met doorlooptap

 

4 flessen tegelijk getapt en eerst moet het
aangezogen worden voor het gaat lopen
80 gr appelsap, au!

Afgesproken was dat de installatie bij aankomst verwarmd zou zijn tot pasteurisatie-temperatuur. Vol goede moed werd de saptap nu losgezet en gewacht op de eerste fles. 

Bij het vullen bleek echter dat het koud sap was... O nee niet weeeeer en ja hoor weer komen buurman en buurman in actie!  Na 6 x elkaar weer over en weer beaamd te hebben dat het opgelost is slaan ze elkaar nog nèt niet 'Ajetooend' tegen de handen en gaan we eindelijk van start.


Het water voor de flessen begint nu zelfs erg heet te worden. De vlammen onder het element nemen op geheel eigen initiatief ook grote vormen aan. Zo groot zelfs dat het ons verstandig lijkt om de gasfles dicht te draaien voordat de 'pompiers' gewaarschuwd moeten gaan worden. 

Buurman en buurman komen weer in actie!

Au secours !!

Dan wordt zowel de gasfles als het element vervangen en gaat het bottelen weer van start. Iedere keer 100 liter in 20 minuten in de fles en dan een uur wachten tot de volgende 100 liter sap op 80 graden is gekomen. 

Dat geeft n pauze die uiteraard gevuld wordt met eten èn drinken waarbij de appelsap hiervoor niet wordt aangeroerd hooguit om vóór te proeven.

Uiteindelijk is er 700 liter sap gebotteld waar we de hele dag lol aan hebben beleefd in een lokaal wat geheel niet Aux Normes was maar dat deert hier echt helemaal niemand. 


Koud nu tot op mn bot maar de gedachte aan Buurman en Buurman laat me weer enorm in de lach schieten. 

Onvergetelijke dag en nog lekkere appelsap op de koop toe!

Frankrijk subsidieland bij uitstek

Nog steeds verbaas ik me regelmatig over de ongekende subsidiemogelijkheden die Frankrijk biedt. 
Ook aan mij uiteraard… 
Iedereen is al zo vergroeid met het subsidiesysteem dat het me een enorme klus lijkt voor de Franse regering om dit toch enigszins te matigen. Zodra ik tegen de buurvrouw klaag dat het toch maar duur is om een dak wat op te lappen, vertelt ze me gelijk dat er natuuuuuurlijk een mogelijkheid is tot het krijgen van wat extra geld om dit te compenseren. 


Uiteraard ging deze regel nu weer nèt niet op voor wat wij wilden doen, maar alà, feit ligt er dat de buuf er wel gelijk aan dacht. Net als voor zichzelf overigens, weinig inkomen dus kan de  wasmachine gesubsidieerd worden. In Nederland noemen we dat de bijzondere bijstand geloof ik, waar maar weinig mensen het bestaan van weten, maar hier weet mn bejaarde buuf drommelse goed waar er geld te halen valt.

Qua productie van kippen vallen we buiten elke vorm van Europese subsidie maar voor het verbeteren van onze kippenstallen kon de Franse overheid ons nog wel wat toeschuiven.  Wel moet je dan opschieten met de aanvraag want als de subsidie limiet voor het jaar bereikt is heb je pech. Dit was dus een voordeel wat ons ten deel viel.


Net als voor kinderen:


Er worden heel veel sportieve evenementen gesubsidieerd door het departement. Voor een appel en een ei of vaak gratis organiseren ze de leukste uitjes waarbij hooguit een eigen bijdrage in de vorm van een picknick op de heenweg gevraagd wordt. Ter plekke betaalt het departement alles. Vandaag is Kirsten vertrokken voor een 2 daags evenement i n Pornic waar allerlei buitensporten worden geoefend om morgen het in competitievorm verder te doen.  Kanoën, mountainbiken, boomparcours, laserschieten, handboogschieten etc alles wordt voorzien door het departement. Filmpje van de sportdagen

In Frankrijk worden de tarieven mede bepaald naar inkomen. Je krijgt jaarlijks een coëfficiënt toegewezen en daarmee worden hier allerlei tarieven door berekend. Zo kan je in een ‘goed boerend’ jaar meer kwijt zijn aan een jongerentrip dan in een ‘slecht verdienend’ jaar. Maar dit is het sociale aspect van Frankrijk ten voeten uit. Wel moet je natuurlijk alles in drievoud gekopieerd indienen om aan de subsidies te komen maar daar wen je op den duur aan. 
Als je kind voor een paar euro een week op kamp kan en het super leuk vind is het zeker de moeite waard geweest ! 

Les flics deel 2

Het is niet onze maand denk ik… of wellicht juist wel


Want deze maand is de ‘blauwe’ maand, qua belastingen en helaas ook die van de flics. 
Allereerst was er de beruchte dag in Châteaubriant waar ik nietsvermoedend terug reed na een verplichte middag ‘vermaak-jezelf-in-Châteaubriant-want-je-dochters-rijden-pony-en-terug-rijden-kan-nèt-niet’. 

Ineens is er een politiewagen die achter me (hinderlijk zelfs) aan blijft rijden en die het zwaailicht gebruikt om er langs te gaan. 
Ok Ok ik ga al aan de kant, laat nog ruimte over dat ie er langs kan… komt madame ‘la flic’ naast me rijden, gebarend dat ik nog verder aan de kant moet. Nou ja… MOI? Ze keek nogal streng dus vooruit dan maar. Stoppen dus, kenteken, rijbewijs, hele meuk.. kwaad vroeg ze waarom ik het stopteken genegeerd had. Huh… ik? Welk stopteken? OOOOO het zwaailicht? Ik dacht dat u er langs wilde… nee antwoorde ze pissig, dan had ik de sirene wel gebruikt ! 

Ah… grensoverschrijdende verschillen in communicatie met de burger dus.. ik ben in La France. 
Gelukkig kon ik dat met  mn onschuldigste gezicht verklaren. Maar wat had ik nu fout gedaan?? Ik was een STOP bord gepasseerd en had NIET helemaal gestopt… Inderdaad was ik een nieuw geplaatst stopbord gepasseerd (tuurlijk wel gezien) (ook nog goed gekeken naar rechts) maar omdat er geen auto te zien was ben ik doorgereden FOUT !! mag niet… Weet u wel dat de overtredingen  90 euros kost en 4 punten aftrek? IEKSSSSSSSSSSSS maarrrrr het bord staat er pas een 1,5 dag dus blijft het bij een waarschuwing. 


"Goedenmiddag verder" HUH? Nou merci dan maar.


Dan gister op de weg terug van Parijs (paspoort verlengen)... 

Nog maar even tanken want de inhoud slinkt snel. Omdat we ook zin hadden in iets lekkers zijn man en dochter in de shop wat uitgaan zoeken. Rutger zegt:  "Pompe Onze" (pomp 11) en rekent de spullen af. Nauwelijks onderweg of het spul zit al in de kiezen (M&M’s plakken zo) als er uit het niets een zwaailicht aankomt waaien. Naast Rutger wijst de agent naar rechts… HUH? Wij?? Hij mindert een beetje vaart en blijft voor ons uit rijden, tig x een inham voorbij waar we konden stoppen eventueel.. bijna vermoeden we dat we het verkeerd begrepen hadden en dat het niet om ons ging. Maar niets bleek minder waar er kwam een afslag met een heuse gendarmerie post. Ok, serieus dus… 


De gendarme kwam ons vragen of we getankt hadden. Natuurlijk beaamden we dat want dat was ook immers zo. Toen suggereerde hij dat we niet betaald hadden. Pfff Tuuuurrrrllijjkkk wel, met de bankkaart zelfs! We hadden het bonnetje nog. Dan zou er wellicht een vergissing zijn geweest dacht de gendarme. Op het bonnetje stond het keurig; 6 euro nog wat…. Rutger nog geheel niet beseffend wat dat betekende legde nog uit dat hij pompe-onze getankt had etc etc. "Inderdaad" zei de gendarme "bonbons had u ook gekocht"

Huh… "neeeee pomp ONZE zei ik ! POMPE ONZE geen BONBONZE" 


HILARISCH !!! want daarin schuilde de fout. De dame had bonbonze verstaan in plaats van pompe onze (11) en bracht de snoepjes (want dat is de franse naam ervoor) in rekening en vergat pomp 11 te berekenen. Rutger die heeft niet eens het bedrag bekeken waarvoor hij zijn pincode intoetste (!?!!!) en dacht voor alles betaald te hebben. 
De agent kon er de humor nog wel van inzien ook ! Hij belde de pomp-madam op om uit te leggen waar de crux zat en dat het een alleraardigste coöperatieve familie betrof (TADAAA) en nam het geld aan van ons en zou die naar de pomp brengen. Hahaha privé geld-koeriersdienst.


Al met al weer wat oponthoud maar tis niet gauw saai met ons… in 5 jaar tijd, 4 x aangehouden door de flics  en geen veroordelingen maar waarschuwingen, kon slechter he?

Franse eetgewoontes in aanleg aanwezig?

Vraag een paar Franse kinderen mee tijdens een diner en je staat verbaasd ! Urenlang kunnen die kinderen stil aan tafel zitten en eten ook nog gewoon mee zonder zeuren of dralen.

Hoe doen die Fransen dat toch??

Zou het in de genen zitten? Opvoeding?

In het begin keek ik er nog van op… kinderen (kleine dan he vanaf 2,5 jaar) die op avonden meekomen en rondkruipen of lopen tot sluitingstijd van het feestje. En voor de goede orde; ook op vrijdagavonden terwijl de kinderen toen nog op zaterdagochtend naar school moesten.. Die van ons lagen allang in bed.. ai… die hoorden de andere dag dat de halve klas de avond ervoor verplicht mee ‘mocht’ naar dat buurtfeestje.  

Maar dat was In den Beginne.. nu weet ik beter ! Beter 10 Franse kleuters aan tafel dan 1 Nederlandse. Wat een rust, je kunt gewoon blijven praten zonder erover heen te schetteren.

En ze eten alles he.. alles… ook zo’n wonderlijk fenomeen in het begin.

Onze oudste had afgelopen oudejaarsavond het lumineuze idee om een feestje te organiseren met haar Franse vriendinnen. Allemaal 13 en 14 jarige giebelende meiden bij elkaar en wilden blijven slapen in de gîte. Na een uitgebreid plan de campagne in drievoud te hebben uitgewerkt met elkaar werd het door ons goedgekeurd.  Alle ouders gingen tevens akkoord en er werd de dag zelf boodschappen gedaan.  Geweldig !! Hele discussies over of je nu gepelde of ongepelde garnalen zou kopen. De Françaises waren het allen eens: Niets boven zo vers mogelijk dus ONGEPELDE. Hahaha zie je het al voor je, als  bijna 10 Nederlandse kaaspubers bij elkaar zouden gaan garnalen pellen???  Hier de normaalste zaak van de wereld.

Maar er was nog meer: zelfgemaakte aperitiefjes uit de oven met geitenkaas, pizza’s met roquefort  en ga zo maar door. Uiteraard was er veel te veel maar het was een feest. Een feest voor ons om de voorbereiding te aanschouwen (i-pod als calculator mee in de supermarkt om de stand bij te houden bij het inkopen) en voor de meiden een feest om lang aan tafel te zitten en om middernacht te proosten met echte champagne-zonder-alcohol.

Al met al is het zo gek nog niet om je kleuter slakken,  oesters, mosselen, roquefort, geitenkaas en kikkerbillen te laten eten… C’est la CULTURE  !!!

De bekende franse slag..

"Pas de stress" klinkt zalig als je last hebt van een opvliegend karakter. Fijn, een keer geen last van stress. Natuurlijk is bekend dat in La France het leven veel langzamer gaat dan elders (hoewel ik ken nog wat andere landen…)

Vaak is het ook vermakelijk om te zien hoe een Nederlander die vastgebakken zit in het Nederlandse systeem zich groen en geel ergert aan zaken die voor ons al geen opschudding meer veroorzaken. Neem nu afgelopen zomer.

Mooi  weer.. vakantietijd…  Ik moet tanken en neem een Hollander mee (nee ik noem geen namen !) Die Hollander heeft dus, voor de goede orde, vakantie! 

Komen we bij het tankstation waar we achter een ander aansluiten die zojuist heeft getankt. Tot zover geen stress... Echter er waagt zich een bekende van de voorganger te melden bij de pomp ernaast. Aiiiii ik voel bij de Hollander een stressmomentje aankomen als blijkt dat de voorganger geen haast blijkt te hebben om door te rijden naar de kassa.

Uiteraard loopt hij op de bekende af en groet hem hartelijk door de hand te schudden en uitgebreid door te  nemen hoe diegene zich voelt.

Ik ben gewend aan deze rituelen die ik overal meemaak. Of het nu bij de kassa van de supermarkt is, bakker of bij de manege, zodra iemand iemand kent, dan wordt er gegroet, eventueel ook graag gekust en gepraat. En dat kan eventjes duren.

Er komt inmiddels een tokkelend geluid los uit mijn carpooler die zich niet langer kan beheersen en luid tokkelend met de vingers op het dashbord timmert. Ik begin te lachen en vraag waarom hij zo gestressed raakt van het wachten (wat maar hooguit 3 minuutjes duurde) hij had immers vakantie…

Eerst een uitbarsting van onvrede en erna stilte… of was het zelfreflectie?

Uiteraard heeft dit ook een keerzijde voor mezelf: als ik een bestelling doe voor een paar simpele platen om wat kippenluiken te vervangen dan verwacht ik een levering. Zonder commentaar van hun kant wordt er gewoonweg niets uitgevoerd door ze. Bellen, schrijven, mailen… oui oui… maar er gebeurd Rien de Rien !!! Stelletje a-commerciële mensen, arrogantie ten top want ze weten dondersegoed dat ze praktisch een monopoliepositie hebben…  ETS  DUGUÉ bleh !!

Nog zon 'rust'moment, juf had de computer stuk
een rij van een auto of 10 achter me

Kortom daar kan ik ook van in de stress zitten ! Maar de kunst is geworden om mijn probleem een ander zijn probleem te laten worden. TADAAAAA zoek het maar uit voor me… hier heb je mn brieven, faxen en mailtjes.. niet langer mijn probleem als het niet volgens de norm is bij ons !! ZO ik ben weer wat ‘stress’ kwijt. 

Gat-in-de-marktkip

Oftewel het zelfbenoemde nieuwe duurzame kipconcept van For Farmers: 

Het Gildehoen 

Dierwelzijn.. antibioticareductie... wat een mooie commerciële termen zijn het geworden. Althans dat zou niet zo moeten zijn, maar de markt is niet gek. Als dat is wat de consument wil dan komt het er, althans… er komt dat plakkertje op. Dan verkoopt het immers beter. En daar draait het allemaal om in de vleesindustrie.

Natuurlijk ontken ik niet dat elke verbetering in de normale industriekippenstal een verbetering inhoudt ten behoeve van dierwelzijn en kan leiden tot antibioticareductie. Maar ik zie ook dat er wel erg weinig verandert voordat het al een plakkertje krijgt met de tekst: grotere dierwelzijn en minder antibiotica. Tuurlijk technisch gesproken klopt het, alleen het haalt zo weinig aan. Om je daar nu voor op de borst te kloppen gaat me iets te ver.

Paar baaltjes stro.. beter echt stro
en opstrooien dan krabben ze pas

Gossie de kip mag nu leven tot 49 dagen voor het gewicht bereikt is van 2,2 kilo (reken even mee he..) en het gaat maar liefst nu met 15 dieren op de m2… wauw… 

O ja, er zit ook nèt iets méér kiparoma in, waardoor het die typische kipsmaak krijgt… 

Ga toch weg… met 49 dagen opfok? En op bijna dezelfde manier gehouden als ervoor? Echt niet… Langzaam groeiende rassen nemen ze bij de Gildehoen van For Farmers maar dan moeten ze wel in 49 dagen 2,2 kilo wegen.. ach als de consument erin trapt is het mooi.. toch? 

Het is toch geen vergelijk met de veel meer diervriendelijke Franse Label Rouge kip, niet qua ras of houderij en niet qua smaak PUNT

Mensen wordt wakker en eet bewuster !

Frans boerinneke

Frans kerstpakket

Hoeraaaaaaaaa we zijn bijna weer toe aan een nieuw jaar ! Nou ja… hoera… T’gaat ook wel ontzettend snel  voorbij zo’n jaar.

Wel even wennen in La France is de hoeveelheid eindejaarskadootjes waarmee je wordt overstelpt. Het eerste jaar wisten we natuurlijk van niets en waren we aas voor iedereen die iets te verkopen had in de hoop dat we natuurlijk niet goed genoeg Frans spraken om ze af te wimpelen. Dat was een vergissing van ze uiteraard haha.

Maar afin, ze waren de beroerdsten niet en vroegen of we een eindejaars presentje wilden. Denkend aan de Nederlandse maatstaven wat betreft  kerstpakketten voor klanten, knikten we beiden direct. Dromend van een zalige paté of een rillette, of gewoon alleen al een ouderwetse fles wijn  zou toch al leuk zijn in het land waar de alcoholconsumptie toch behoorlijk hoger ligt dan in Nederland (qua wijn dan…)

Hup vertegenwoordiger naar buiten, terug naar de auto. Hij bleef best lang weg ..

Toen hij terugkwam had hij een bureaulegger in zijn handen met erbij een reuze leuke pocket agenda…  nou ja… we kenden hem ook niet zo goed en hadden niets gekocht immers.

De score tot nu toe 2011

Toen de andere week deze geschiedenis zich herhaalde bij de vaste contactpersoon van de coöperatie keken we elkaar even schichtig aan.. dit keer zou het vast een fles worden, of een kistje wijn (we doen immers intensief zaken met elkaar). Weer naar de auto terug… en u raadt het al… Een bureaulegger en een leuke flexibele zakagenda… een gegeven paard mag je immers nooit in de bek kijken dus keken we uiterst dankbaar.

In de aanloop van onze eerste kerst hebben wij zo maar liefst 12 bureauleggers en 8 agenda’s gescoord.. zeg maar eens vriendelijk nee he… als je het niet zeker weet wat ze gaan brengen en je durft ook niet ondankbaar te lijken ook.

Het jaar erna hebben wij hiervan geleerd en na enkele exemplaren (handig voor de kippenstallen, kantoor en lekker stevig om te versnijden voor school) kunnen we nu heel charmant bedanken voor dit genereuze gebaar.

Wel mis ik dan eens een onvervalste Hollands kerstbroodje…

Franse Groeten

Monique

Bed farting is very dangerous....

Do  you fart in bed? If this story doesn’t make you cry for laughing so hard, let me know and I’ll pray for you.

This is a story about a couple who had been happily married for years.  The only friction in their marriage was the husband’s habit of farting loudly every morning when he awoke. The noise would wake his wife and the smell would make her eyes water and make her gasp for air. Every morning…..  She would plead with him to stop ripping them off because it was making her sick. He told her he couldn’t stop it and that it was perfectly natural. She told him to see a doctor, she was concerned that one day he would blow his guts out.  The years went by and he continued to rip them out. 

Then one Christmas morning, as she was preparing the turkey for dinner and he was upstairs sound asleep, she looked at the innards, neck, gizzard, liver and all the spare parts, and a malicious thought came to her. She took the bowl and went upstairs where her husband was sound asleep and gently pulling the bed covers back, She pulled back the elastic waistband of his underpants and emptied the bowl of turkey guts into his shorts…. 

Some time later she heard her husband waken with his usual trumpeting which was followed by a blood curdling scream and the sound of frantic footsteps as he ran into the bath room.  The wife could hardly control herself as she rolled on the floor laughing, tears in her eyes ! After years of torture she reckoned she had got him pretty back pretty good. 

About twenty minutes later, her husband came downstairs in his bloodstained underpants with a look of horror on his face. She bit her lip as she asked him what was the matter. He said, “honey you were right.” “All these years you warned me and I didn’t listen to you”.  “What do you mean?”asked his wife. “Well you always told me that one day I would end up farting my guts out, and today it finally happened. But by the grace of God, some Vaseline and two fingers, I think I got most of them back in” 

Dit verhaal kreeg ik van iemand en ik vond het zo geestig om het te delen met jullie via mn blog. Dus geen waarheidsgetrouw verhaal dit keer....

Franse groeten,

Monique

Dubbelganger of de broer van, of is het hem zelf?

Als je als boer aan je erf geplakt bent zoals mijn boer in het begin was zien de mensen uit het dorp je nauwelijks.  Ik ben meer van de feestjes en de partijtjes dan mijn boer dusssss  ga ik er alleen op uit. Een beetje zoals het onbestorven weduwe verhaal… Dan telkens die vragen hoe het met je man is… waarom hij er niet bij is.. tja eerlijk zeggen dat hij aan die feestjes geen plezier beleefde was ook wat lullig als je zelf van die kneuterigheid houdt. Dus maar gooien op het werk. Ok, het is ook druk bij ons en  ook hebben we geen werknemer …  maar voor de doorgewinterde feestfransoos is dit geen enkele reden om thuis te blijven. En hij kan daar ook maar moeilijk begrip voor opbrengen. 

Integreren is vooral ook: feestjes verplicht bezoeken….  U hoort mij niet klagen hoor, ik hou wel van kneuterige feestjes, alhoewel soms… vooral als voor het 3^e jaar een Gert en Hermien type op leeftijd de zaal toezingt bij het Valentijns bal…. Tenenkrommend….

Maar aan de andere kant zijn er ook erg leuke feestjes bij, waarbij vooral mensen ZELF veel doen.  Wordt er gezongen dan staat gewoon iemand spontaan op (ja echt spontaan, ik heb goed gekeken), neemt de microfoon ter hand en zingt toe, ik zeg niet dat het zuiver hoeft , want dat deed deze mevrouw ook niet, en de meneer erna ook  niet… maar de leut zat erin, iedereen zong mee. Nooit gezien in Nederland, ja alleen verplicht op een bruiloft…. Omdat iedereen kijkt.

Nu is mijn boer na een paar jaar op zijn erf er achter gekomen dat weggaan ook zijn voordelen kent. Je ziet nog eens wat !

Na de aanschaf van een trailer werden we gebeld om persoonlijk uitgenodigd te worden op het jaarlijkse feestje van de eigenaar. Ik informeerde door ervaring direct naar de tijd dat we verwacht werden en wat het voor een feestje was… om verassingen tegen te gaan he, dat je dubbel eet op die avond of juist helemaal niets krijgt…

Nu was het een feest met een paardenspektakel èn eten… Kijk dat zijn de twee ultieme ingrediënten he. Uiteraard een apéro vooraf met borrelbuffet en toen de komiek. Vreselijk gelachen om de act, echt zo hard zoals ik lang niet gelachen had. Daarna de opening van het buffet, keus uit schaap aan het spit, ham of kip met garnituur en…. Magnums Pomerol wijn en mooie Bordeaux .  Iedereen werd er blij van volgens mij want de sfeer werd losser en losser.

Maar nadat we gezellig aan tafel gegeten hadden gebeurde het weer….

Van achteruit de zaal kwam iemand in draf op mijn boer af ! Opgewonden pratend, lachend en hoopvol kijkend. Was het hem echt? Er moest weer even gezegd worden dat mijn boer toch wel erg lijkt op de nationale bondscoach van het Franse voetbalteam Laurent Leblanc !  Inmiddels hadden we dit al meegemaakt en waren beter voorbereid. “Tis mijn broer” zegt mijn boer in stuntelelig Frans… (wat ook helemaal niet opvalt haha)

Laurent LEBLANC

Mijn boer, uitgerekend degene die totaal niet geïnteresseerd is in voetbal lijkt sprekend op de bondscoach van het Franse team.  Het zorgt in elk geval voor hilariteit bij mensen met een drankje op (want die zien minder scherp he)

Ik heb voorgesteld aan boerlief om zijn oude trainingspak eens aan te trekken en dan bij FC Rennes te gaan scouten naar voetballers, kijken of ze daar ook nerveus worden van hem. Of zomaar wat bedenkelijk te gaan staan kijken langs de rand.. Of lintjes door te knippen voor geld… hoeft alleen een sikje nog te laten staan en hij is er !

 

Mijn boerlief

  

Franse voetbalgroeten,

Monique