Eten met de jagers...

Het is weer zover….

Alweer ontvangen we een uitnodiging om te eten met de plaatselijke jachtvereniging, ditmaal met hun eigen clubje jagers en aanhang. De geschoten reeën worden verwerkt in een paté en de hazen in de hazepeper, en dat moet op !  Veel wordt er nooit geschoten in het jaar, maar als er al iets te eten valt dan doen ze dat het liefste samen; en ook met ons.

Dat wij ook mee mogen eten komt zo:

Door overname van de boerderij namen wij destijds ook de lokale jachtverhuur over. Daarmee krijg je al gelijk ‘rechten’ op het geschoten wild, althans je mag mee eten…

Waarom eigenlijk groene kleding aan als je
er toch een fluorhesje overheen doet?
Wild is toch kleurenblind... 

De jagers, van het bos achter ons huis, lossen het anders op, ze jagen wel niet op onze grond, ze crossen er met hond en al wel ongevraagd overheen en lossen hun  ‘schuld’ af door 1 keer per jaar een enorme homp (want dat is het en niet anders) wild zwijn bij ons af te leveren. 

Een keer zat ik met mijn vader te kletsen aan de keukentafel, zie ik achter hem over ons gazon 2 reetjes rennen. Ik zeg nog (naïef als ik kan zijn) goh, 2 reetjes en nog wel zooooo dichtbij, dat zie ik niet vaak…. Ik was nog niet uitgesproken of ik had een roedel van wel 50 honden  ook over mijn ‘pelouse’ rennen. Daar ben ik toch wat minder van gecharmeerd…  

A la, de jagers houden de familie wel koest met een flinke bout zwijn (de lekkere reerug zullen ze zelf wel hebben opgekauwd.. toch maar weer eens praten…)

Afin, ik dwaal af.. er zijn dus 2 jagersverenigingen, die van het dorp en de jagers van het bos. De dorpelingen zijn gemoedelijke jagers die er plezier in hebben om met hun eigen vuilnisbakkenhondje te zoeken naar verdwaalde hazen of zwijnen. Of om de door hun zelf uitgezette patrijzen weer op te zoeken… met een hagelpatroon dan he..  Hierbij gaat het vooral om het gezellige drinken na afloop (denk ik he, denk ik…)

De jagers uit het bos zijn een stuk fanatieker echter. Met hun witte bestelautootjes, quads en paarden weten ze van gekkigheid soms niet welke kant ze op moeten. Zijn ze net op deze hoek van het bos, klinkt er geschal in de verte en hup daar vertrekt de karavaan weer.  Aan het keren blazen op de jachthoorn kun je weten wat er op het oog is, 1 keer voor een haasje tot 5 keer voor een wild zwijn. Hoe vaker, hoe groter is het  motto !

Maar goed, de bosjagers zijn niet onze grote vrienden, maar de jagers uit het dorp.. ach ik blijf er toch een zwak voor houden. Moet er ook wel een beetje om lachen, tis ook wel  een beetje triestig om de hele druilerige zondag te wachten op die ene haas en dan ook nog te missen (met zijn 5en…)

Als fondsenwerving doen ze in de meeste dorpen aan maaltijdverstrekking; je koopt een ticket en zo sponsor je de diverse verenigingen. Ons dorp zal wel meer dan gemiddeld  geld nodig zijn voor de jacht want hier hebben ze 2 wervingsacties per jaar.  De ene is de maaltijd, de ander is de plaatselijke viswedstrijd. 

Knap gênant als je wint met
een gratis deelname kaartje
in je eigen meer.. was niet
de bedoeling...

En u voelt hem al…. Dat gebeurt in ons meertje. Ik vond het wel een goede deal; hun gooien er zo’n 300 kilo forel in, wij gratis meedoen met kans op een prijs (wel ietwat gênant als je ook nog wint..) , gratis maaltijd tussen de middag en het hele jaar nog fijn vissen op de overgebleven vis, want het bijt altijd slecht op de visdag… (goh, jammer dat ze niet happig zijn met 30C)

En als klap op de vuurpijl krijgen we ook nog jaarlijks 2 uitnodigingen voor de maaltijden. Vanavond mogen we weer gezellig samen eten. Ik zal ze de foto eens laten zien van de forel die we vorige week zondag er uit gehaald hebben. Een joekel van dik 50 centimeter !

Hun maar zeggen dat forel toch na 3 weken doodgaat na de wedstrijd….  Wie het  laatst lacht…

Forel gevangen 5 maart 2011

Groetjes van een  nu nog nuchtere boerin

Label Rouge Kippen

We zijn pluimveehouders in La France. 
Maar wat houdt dat in ons geval nu precies in? 

We werden aangetrokken tot het kopen van onze boerderij vanwege het principe van de vrije uitloop boerenscharrelkip. De manier hoe dat in Frankrijk is geregeld; De Label Rouge kip, bestaat niet als zodanig in Nederland. Het Label Rouge is een kwaliteitslabel uitgegeven door de Franse Overheid en hangt samen met strikte regelgeving. Kortom: alles staat beschreven in een lekkere dikke handleiding, van A tot Z. 

Rustieke rassen, niet ziektegevoelig

Dierwelzijn staat in een hoog vaandel en onze coöperatie De Fermiers d'Ancenis doet daar nog een lekkere schep bovenop. Maar ach het is dan ook een leuke manier van kippen houden. 


Bij ons is een kip een kip ! 


Het loopt vanaf 37 dagen buiten in een wei van minimaal 1 hectare groot, met bosjes, bomen en gras. Het rent en vliegt en fladdert, en als je niet oppast dan zit het 's nachts liever in een boom dan terug in zijn warme stal. Maar dat vinden wij (in tegenstelling van meneer de vos) niet zo'n super plan. 
En ook hebben onze kippen als extraatje nog springstokken, waarop ze 's nachts kunnen slapen. Onze kippen hebben de ruimte in de stal en erbuiten, in tegenstelling tot de industriële kip, daar heb je moeite om de stal door te lopen. Wij kennen in de stal een daglicht principe, is het buiten donker dan gaat de kip terug naar de stal en gaat 'op stok', als het dag wordt wordt het wakker en kan naar buiten. De industriekip zit daarentegen ongeveer de helft van zijn leven in het donker...


Het allergrootste verschil met de gewone industriële kip is de groeisnelheid. Onze kip doet er 82 dagen over om een gemiddeld gewicht te krijgen van 2 kilo waar de Industriële Plofkip er 35 dagen over doet. Dat vindt je dus terug in de smaak ! Slowfood smaakt gewoon beter. De botten van onze kip is ook veeeeel sterker dan de industrie kip. Hier zeggen ze dat je bij de industriekip de botjes gewoon erbij op kunt eten, zo broos. 


Uiteraard hoort hier een rustiek ras bij wat ook geheel ongevoelig blijkt te zijn voor ziektes die de gewone industriële kippenhouder allang voor lief neemt. Antibiotica is voor hem dagelijkse kost en voor ons iets wat we gelukkig nog nooit hebben hoeven gebruiken. 

1 Hectare park per stal tot hun beschikking

Uiteindelijk gaan onze kippekes ook een keertje weer weg, het komt als 1 dag oud kuikentje en gaat weer als het minimaal 81 dagen oud is. (De industriële kip 35 dagen als hij geluk heeft)  Ook dit is weer geregeld en het mag volgens het label niet langer dan een dik uurtje rijden in de vrachtwagen tot het slachthuis. Kortom het liefst zonder stress de pan in, dat komt de smaak ten goede. Ja u lacht hier wellicht om, maar het is heus waar. Alle Labels Rouge (dus ook die voor varkens, koeien etc) kennen deze regels wat betreft afstanden en stressloze voorbereiding. 


Hieronder vindt u 2 linken voor meer achtergrond info over de Label Rouge Kip (inclusief gerechten)


Link: Uitleg Label Rouge Kip in het Nederlands

Link: Leuk en duidelijk artikel in een Nl tijdschrift over het labelschap van onze coöperatie

Kuikentjes van een paar dagen oud, geheel verspreid door de stal. 

Link: Brama poelier - verkoop in Nederland van 'onze' kip

Terugblik op de kerst op zijn frans

Het kan nog net... de beste wensen worden nog steeds geschonken dus ik ook nog maar even  DE BESTE WENSEN VOOR 2011 ! (je kunt niet altijd de eerste zijn he..)

Het was het eerste jaar een beetje wennen, voor ons allemaal.. Want tja emigreren betekent ook dat je afscheid neemt van Sinterklaas. 

Natuurlijk kun je de mythe meenemen maar het blijft lastig uitleggen. We hadden Maud (toen nog net geen 8) uitgelegd dat er geen mogelijkheid was voor de Sint om in Nantes even aan te leggen om haar een kadootje te brengen omdat dan anders alle kinderen in Nederland te laat een kadootje zouden krijgen. Maar er gloorde hoop voor de meiden want in Frankrijk was er Père Noël

Maud kreeg al zo haar vermoedens over de totale mythe.. maar na het kerstfeest op school ook wel Arbre de Noël genoemd wist ze het zeker. We woonden hier nog maar net, maar het typische stemgeluid van een vader op school bracht direct duidelijkheid: Dit was niet de kerstman, nee dit was de vader van Aline.
Tja... eigenlijk wist ze het vorig jaar ook wel zo zei ze maar ja....

Kerst wordt in La France groots aangepakt. En dan bedoel ik niet zoals de mooist (lees ordinairst) versierde straat van Nederland. Nee hier niet teveel poespas buiten. Maar een goedgevulde tafel. Het zal ook weer eens niet over eten gaan bij de fransoos.

Bergen chocolade staat al parmantig opgesteld in de supermarkten en eigenlijk doe je niet mee als er geen eend op tafel staat en dan ook natuurlijk minimaal de eendelever of ganzenlever de beruchte Foie Gras. 

Ai, daar ben ik eigenlijk op tegen; op het vetmesten van de levers. Afschuwwekkende foto's en filmpjes zijn er van te zien.
Maar La France denkt anders; het is gewoon traditie en dat schaf je niet af! Net als de 'Chapon' oftewel kapoen. (Mij zegde dat zelfs niets, behalve van het liedje van sinterklaas...) We hebben het dan over een gecastreerde haan! En jawel, een delicatesse. 

Chapon - Kapoen (gecastreerde haan)

Dat die haan onverdoofd gecastreerd wordt... er is geen haan die er naar kraait hier in La France. Nee het is traditie. Bien sûr ! 

Wij moeten in onze stallen alles zo inrichten dat het dierwelzijn boven alles staat. Maar ze vragen ons wel of we niet 'chapons' willen. Ok, ik heb geprobeerd om mijn standpunt uit te leggen, zelfs op een regionale pluimveevergadering (die durft) maar het valt dan akelig stil... een paar fransoosjes (dappere fransoosjes) waren het publiekelijk met me eens, maar de meesten bleven stil.
TRADITIE boven alles.

Nou is hypocrisie mij ook niet vreemd hoor. Tijdens een gezellig koffiekransuurtje werd me een toastje met leverpastei aangeboden. (Ok ik had mijn vermoedens, maar wat niet weet...)
God, ik smolt gewoon weg... dit was echt lekker. Nog even voor de vorm vragen wat het was...ha ha. Goh, foie gras? Toch wel lekker zo'n traditie  pffffff