Glamourboerin?

Mijn vorige blog verscheen onder de titel "Een boerin met lippenstift". De titel "Boerin met nagellak" had ook best gekund, echter dit is veel moeilijker te realiseren dan lippenstift. Erop smeren dat is gemakkelijk, doe ik ook wel hoor, maar langer dan een middag is het helaas niet houdbaar. Òf ik koop de verkeerde nagellak, òf het werk bepaalt dat nagellak en boerin zijn niet bij elkaar past. 


Om de haverklap stoot je je vingers, of beknel je ze ergens lichtjes tussen en hopla een kras erop. Vaker nog scheurt gewoon je nagel er half af.. weg nagel en weg lak. Ik ben gelukkig gezegend met supersnel groeiende nagels maar toch is het me een doorn in het oog...
Natuurlijk heb ik handschoenen aan met sommig werk, maar als het warm is dan denk je er niet zo snel aan... gek he.. 

Teennagels blijven wel gelakt, en breken niet
Maar ziet ook niemand normaal... vandaar deze foto

Afin, ik las van de week dat er een heuse boerinnen glossy komt, wellicht kunnen we daar de 'glamour' van het boerenbestaan in vinden. In de glossy 'Gerda' die eerder uit is gekomen,waren ze dit item vergeten.. het ging immers alleen maar om Gerda... 


Wie weet, wellicht krijgt de volgende Boer zoekt Vrouw reeks een meer glamoureuze insteek? Nee doe ook maar niet, schept alleen maar verwachtingen die niet worden waargemaakt.


Op een boerderij breken gewoon je nagels af PUNT.

Boerin met lippenstift

Hoe werd ik boerin en nog wel in La France.  In ons geval zat de voorliefde voor Frankrijk er al vroeg in. Zo volgde ik de franse taal al op de middelbare school en vervolgde die opleiding erna, niet wetende dat ik ooit eens ECHT zou gaan emigreren, welnee, de taal was alleen al de moeite waard. Maar het kan raar lopen en ik ontmoette Rutger die graag zelfstandig wilde zijn en uit de agrarische hoek komt en zo ontstond het idee een boerderij in Frankrijk te kopen.

 En zo werd ik ineens een boerin (met lippenstift, dat dan weer wel). De boerderij werd een bedrijf met akkerbouw en pluimvee want dat is het ‘metier’ van Rutger, maar niet zo zeer de industriële pluimvee, want daar had hij de buik inmiddels behoorlijk van vol. Nee, het werd een ‘Label Rouge’ bedrijf waarbij de levensduur van de kip wordt verlengd tot minimaal 81 dagen. De Label Rouge kippen worden afhankelijk van de labels en het ras tussen de 81 en 110 dagen geslacht (dat wil zeggen tenminste 2 maal later dan een standaard kip). 


Voor wie meer wil weten: http://www.volaillelabelrouge.com/NL/012_volaille_LR.php

Bij de boerderij waren 2 huizen, de oude boerderijwoning en een redelijk moderne woning. Dit is voor veel emigranten een uitkomst ! Je knapt de oude woning op en maakt er een vakantiewoning van (oftewel gîte op zijn Frans). Zo kunnen vrienden, familie en andere gasten komen zonder dat ze in jouw huis vakantie vieren. Ja dat klinkt misschien ietwat negatief, maar ik schets de situatie: je vrienden en familie komen natuurlijk graag langs, dat is ook erg prettig. Maar ze komen over het algemeen in hun vrije periode, dus slapen ze meer uit, eten later, gaan weer later naar bed. 


Kortom t’is vakantie! Althans, het is HUN vakantie…. Jij moet je 3 slagen in het rond werken om de tijd die je doorbrengt met ze, weer te compenseren op je bedrijf. En als jij net klaar bent met je ochtendronde en zin hebt in een kop koffie staat de ontbijtboel nog op de tafel van de gasten die nog niet wakker zijn…

DUS is het wel zo relaxed en prettig dat iedereen zijn gang kan gaan. Want immers logees en verse vis blijven niet langer dan 3 dagen fris…

Onze integratie in ons dorp liep van een leien (streekeigen ook nog eens) dakje. Ik had het geluk dat ik schoolgaande kinderen meenam op emigratieavontuur en dat scheelt een hele hoop. Vooral lagere schoolkinderen zijn prachtig voor de integratie. Je haalt en brengt ze en ziet andere moeders aan het hek. In mijn geval kreeg ik vlot aanspraak en elke dag maakte ik wel een praatje. Veel later hoorde ik dat de moeders onderling hadden besproken om een roulatiesysteem in te zetten om een praatje met mij te maken… want ze stelden zich zo voor dat het toch wel een ‘ramp’ moest zijn om zonder familie en vrienden in een vreemd land en ook nog in een vreemde taal te moeten zijn neergestreken. Hoe attent van de franse medemens ! Ik was ze zeer dankbaar voor dit contact. Want hoe je het ook wendt of keert, je moet de kans krijgen en nemen om te integreren. Zo kon ik ook niet weigeren toen ik gevraagd werd om het plaatselijk feestcomité te versterken. En dat gaf me weer de gelegenheid om alle feestjes in de gemeente op te luisteren zonder verplicht Rutger mee op sleeptouw te nemen want die had daar geen zin in (en ik ben ook méér een feestbeest dan hij overigens, dus dat kwam goed uit)

Alleen met één ding heb ik totaal maar dan ook totaal geen rekening gehouden… mijn voornaam. Bezint eer ge begint !

Ik heet Monique, dus ik grapte dat het voorbestemd was bij mijn geboorte om naar Frankrijk te verhuizen. Echter mijn volledige naam luidt: Johanna Monique…. Ai, en Johanna komt vóór Monique, wat dus inhoudt dat elke officiële instantie je aan zal spreken met je eerste naam. Bij de dokter duurde het even voor bij mij het kwartje viel toen ze mijn naam opriep… ook dom…

Nu is Johanna in het Nederlands nu niet echt mijn lievelingsnaam geweest (beetje ouderwets), maar ‘au contraire’ in het Frans. Joannaaaa zoals ze het hier uitspreken is een zeer modieuze naam dit in tegenstelling tot Monique zoals veel bejaarde dames heten…. Als ik dat eerder geweten had… nu heet ik soms Monique dan weer Joannaaaaa, het wordt er niet minder ongemakkelijk door. 


Dus kies een goede roepnaam als je verhuist als je geen makkelijk uitspreekbare naam hebt zoals Rutger  (wordt Rogier) of Joke (dit wordt echt idioot in het Frans) (werd Joanna) 

Franse groeten,

(Johanna) Monique SEINEN


(Dit blog is eerder verschenen op de website van de Wereldomroep)

Kermesse – Kermis

Zo het zit erop, nog een weekje mijn jongste naar de lagere school (école primaire) brengen en de vakantie gaat beginnen. Daarna gaat ze met de schoolbus naar de middelbare school (Collège).

Als eindafsluiting van het schooljaar organiseert voor zover ik weet elke school een Kermesse. Ik dacht de eerste keer dat het een heuse 'kermIs' was maar schijn bedriegt. 

De kermesse bij ons op school (andere scholen zullen het wellicht anders doen) bestaat uiteraard uit een vast ritueel. Om half 3 beginnen (lees tussen de regels door dat je rustig om half 4 kunt komen omdat het toch nog niet begonnen is)

Het eerste uur bestaat dus uit wachten ! En waarop eigenlijk? De oud franse spelletjes staan al opgesteld, tafeltje en stoeltjes ernaast, wachtend op ons ouders die zijn ingedeeld om de middag mee te helpen. 

Aan ons ligt het wachten dus niet.. 

De organisatie is ook al aanwezig want de tenten staan er al en zijn ingericht als kantine en administratief kantoor om de officiële uitslag te kunnen meedelen. 

Echter om half 3 zit de organisatie nog 'na te zitten' van het middageten wat natuurlijk ook niet op tijd was begonnen. Afin, geen probleem we wachten.

Als dan eindelijk de tickets zijn verkocht mogen de kinderen een rondje langs de spelletjes doen om de hoogst haalbare score proberen te halen. Ik zeg met opzet de hoogst haalbare, ik werd namelijk ingedeeld bij ‘puntenschieten’ wat inhield dat de kids met een voetbal door gaten moesten schieten en zo punten konden halen. 

Echter de gaten waren praktisch even groot als de bal; wat het een en ander toch compliceerde. 

Maar weet zo’n peuter veel ! 

En als de volwassenen erna ook mededen en klaagden, verzon je gewoon dat het een ander wel gelukt was. Lullen als brugman he ! En blijven lachen dat helpt ook altijd bij zo’n manlijke voetbalmacho.

En daarna beginnen de ‘DANSJES’ in verschillende groepsamenstellingen worden eerst dansjes ingestudeerd op school. Die worden dan getoond aan ouders, grootouders, buren, familie en iedereen die rondloopt of aan de bar hangt.

Hier heeft de dans ook nog eens een Bretonse tint omdat we op de grens wonen. Iedere dans ziet er voor mij redelijk hetzelfde uit maar blijkbaar is dat niet voor de echte kenner het geval want elke Franse ouder staat het optreden te filmen. Heus waar he ! Ik begrijp niet wat die ouders doen met hun archief aan schooldansjes die toch praktisch hetzelfde zijn. Wordt het nadien geëvalueerd thuis? Naast die van vorig jaar gelegd?

Ik voelde me een relatief "waardeloze moeder" dat ik niet het belang hiervan kon inzien. 

Wel weet ik uit ervaring dat zelf zo’n huppelig Bretons dansje DOEN beter is dan er naar kijken. (Dan gaat de lachspier werken namelijk)

Een Bretonse dans is een serieuze
aangelegenheid

Kortom, trek de stoute schoenen aan en pak de pink van de buurman als u de kans krijgt en huppel lekker een Bretons dansje mee !

Als afsluiter van de dag is er de fameuze TOMBOLA, een prijstrekking van verkochte tickets met ingebrachte prijzen van ouders en gesponsorde prijzen door de organisatie. Helaas duurt het hier vaak tot 18.30 uur voor ze daar mee gaan starten zodat je pas tegen 20.00 uur uitgeput naar huis kan.

Al met al toch een hoogtepunt voor het lagere school kind.